İkinci ayın ortalarından itibaren hormonlarımdaki değişiklerle birlikte vücudum hamileliğe uyum sağlamaya çalışıyordu. İçimde senin hiç durmadan işlettiğin bir fabrika çalışıyordu.
Bu nedenle çok fazla yorgun ve bitkindim. Aynı zamanda iş temposuyla da çok yıpranıyordum. Akşamları erkenden uyuyup sabahları uyanmak bilmiyor, gün içerisinde de uyuklar vaziyette ortalıkta dolanıyordum.
Evim işlerini yapınca yorgunluğum katlanıyor ve ağrılarım oluyordu. Bu nedenle evdeki işleri artık babanla bölüşmeye başladık. O bu durumdan pek memnun değildi ama bana yardımcı olmak için elinden geleni yapıyordu.
Bu ay artık seni görebiliyorduk. Minik ayakların, ayaklarına göre daha uzun kolların vardı. Kafan kocamandı. Kalbinin attığını artık ultrason ekranından bizde görebiliyorduk.
Kontroller arasında geçen haftalarda seni özledim. Her dakika seni görmek istedim.
İlk aylardan itibaren bebekler hareket etmeye başlarlarmış. Sen de bir kontrolde sağa bir kontrolde sola dönük durumdaydın. Biz bunu yaramaz olacak bu çocuk şeklinde yorumladık aslında.
3.ayı atlatıp yorgunluğun ve halsizliğin azalacağı önümüzdeki 3 aylık periyoda atlamayı çok istedim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder